ณ วันนี้เราต่างมีความฝันร่วมกันที่จะทําให้เกิดตลาดแรงงานขนาด ใหญ่ซึ่งขณะเดียวกันเราก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าตลาดแรงงานขนาดใหญ่ นี้จําเป็นต้องมีศักยภาพในแง่ข้อเท็จจริงซึ่งนั่นหมายถึงการมีแรงงานหรือ ทรัพยากรบุคคลที่มีศักยภาพคุณภาพเพื่อรองรับการผลิตขนาดใหญ่ เพราะฉะนั้นภาระหน้าที่ประการหนึ่งอันมีต่อการบรรลุเป้าหมายความ มั่นคงและมั่งคั่งทางเศรษฐกิจของอาเซียนก็คือการพัฒนาทรัพยากร บุคคลร่วมกัน และหลักตรรกะทั่วไปแล้วการปรับปรุงพัฒนาบางสิ่งนั้นจําเป็นที่ จะต้องเรียนรู้ถึงปัญหาและข้อจํากัดของสิ่งนั้นก่อนเพื่อจะได้พัฒนาใน ทิศทางที่ถูกต้อง สําหรับ10 ประเทศสมาชิกอาเซียนนั้นอุปสรรคที่เห็นได้ชัดเจนใน ระหว่างภูมิภาคเดียวกันคือความแตกต่างในเรื่องภาษาวัฒนธรรมทักษะ การทํางานเนื่องด้วยแต่ละประเทศต่างมีภาษาประจําประเทศของตนมี วัฒนธรรมที่แตกต่างและในแต่ละประเทศเองยังมีกลุ่มประชากรที่มีระดับ การศึกษาที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเป็นช่องว่างของการพัฒนา อุปสรรคจากภายนอกภูมิภาคที่อาจจะเกิดขึ้นได้คือบุคคลากรในบาง สาขาอาจถูกซื้อตัวไปทํางานในประเทศอื่นนอกภูมิภาค ประชาคมอาเซียนค่อนข้างให้ความสําคัญกับอุปสรรคและปัญหา ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในอนาคตจึงก่อให้เกิดนโยบายของประชาคมอาเซียน ที่จะพัฒนา “ทรัพยากรบุคคล”ของประชาคมอาเซียนซึ่งสามารถแบ่ง ออกเป็นการพัฒนาความร่วมมือในแง่มุมต่างๆดังนี้
1. 1. การพัฒนาด้านการศึกษาให้กับประชากรอาเซียนทั้งแง่ภาษา อังกฤษซึ่งกลายมาเป็นภาษากลางที่ใช้ ติดต่อสื่อสารและแง่เนื้อหาทางวิชาการ
1. 2. การพัฒนาทักษาฝีมือแรงงานในแต่ลาสายวิชาชีพหรือแม้กระทั่ง สายงานทั่วไป
1. 3. ปลูกจิตสํานึกในการอยู่ร่วมกันภายใต้ความหลากหลายทาง วัฒนธรรม
1. 4. สร้างอัตลักษณ์อาเซียนเพื่อให้เกิดความรู้สึกรักและผูกพันกับภูมิภาคของตนเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น